Υπάρχει μια πολύ λεπτή

διαχωριστική γραμμή

ανάμεσα στη μνήμη

και τη δίδυμή της λήθη.

Φανταστείτε το σχήμα

που παίρνει το σιρόπι

ώσπου να συναντήσει

τις στεγνές τηγανίτες.

Ή τις αδύναμες ηλιαχτίδες

που ψάχνοντας τρόπο να φανούν

τρυπούν με αυταπάρνηση

τη συννεφιά του ουρανού.

Ακριβώς, τόσο λεπτή

μπορεί να γίνει

ετούτη η γραμμή

όταν για παρελθόν μιλάμε.

Βλέπετε το προαναφερθέν

κινείται πάντα ηδονικά

εντός, εκτός και επί τα καυτά

των συνειδήσεών μας.

Αν ήμασταν παράλληλες ευθείες

και μια τρίτη μας πετσόκοβε στη μέση

οι εντός εναλλάξ γωνίες μας θα ήταν ίσες.

Το ήξερες αυτό αγάπη μου ακανόνιστη;

Κι όσο εσύ χρονοτριβείς

στις κάθετες παραπραξίες

εγώ το δρόμο συνεχίζω

χωρίς να περιμένω.

Απόδωσέ μου το προβάδισμα

μην το θαρρείς σαν ήττα.

Για πάντα ίσες οι γωνίες.

Μόνο η απόστασή μας μεγαλώνει.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

Latest Posts By gogogiannadaki

Category

Uncategorized