Τις έβλεπα να περπατούν

στο απέναντι μπαλκόνι.

Τις φαντάστηκα ν’ απλώνουν ρούχα

και να πατούν τους καναπέδες.

Να τις μετράω βάλθηκα

μα και να τις βαφτίζω.

Τις οικειοποιήθηκα σχεδόν

σα να ‘τανε δικές μου.

Μα πάντα η σκέψη μου έτρεχε

στο νοικάρη του σπιτιού τους.

Και μια βραδιά την είδα

μες στις σκιές να ελλοχεύει.

Να μιλά σε γλώσσα αλλιώτικη

και γατίσια να κινείται.

Μου ‘πε για τα πενήντα της παιδιά

που τριγυρνούν στους δρόμους.

Μου ‘πε γι αυτά που μπόρεσε

κοντά της να κρατήσει.

Μου ‘πε πως τη θαρρούν τρελή

και ότι σε μας πια δε πιστεύει.

Γιατί εν αντιθέσει τα γατιά

δε σου υπόσχονται αγάπες.

Κι είχε άρωμα σαρδέλας

το μεγαλείο του ανθρώπου.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

Latest Posts By gogogiannadaki

Category

Uncategorized