February 25, 2014

Πατέρας

Μηχανικές κινήσεις.

Αμήχανη αγκαλιά.

Γυαλίζει κάθε λίγο το καβούκι

μην τύχει και το μέσα προδοθεί.

Σα να σταθήκαμε οι δυο μας τόσο ξένοι

που μόνο ισχνές αναμνήσεις σου χρωστάω.

Σα να ‘μασταν δε τόσο γνωστοί

που μιλούσαμε σιωπώντας.

Κι όταν μια μέρα κουρασμένη

απ’ το μοναχικό παιχνίδι

σου πέταξα τη μπάλα μου

πίσω να μου τη στείλεις

εσύ την κλώτσησες απλά

με όλη τη δύναμή σου.

Κι ακόμα δεν κατάλαβα –

αν στην αγάπη που σου πρόσφερα

απάντησες με όχι

ή αν πια τόσο μ’ αγαπάς

που δε μπορείς να το ελέγξεις.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

Latest Posts By gogogiannadaki

Category

Uncategorized