February 25, 2014

Στο μπλε

Είχα καιρό να γράψω

ποίημα σε κάποιον.

Η ειρωνία όπως πάντα τραγική.

Είχα πει πως δε θα ξαναγράψω.

Μα ώρες ώρες νιώθω

σα μικρό παιδί στο δάσος.

Μιλάω με τα πεσμένα φύλλα

και περιμένω κάποιον να με βρει.

Ξέρεις τι είναι ποίηση για μένα;

Ο φόβος μήπως κάποτε

ξεχάσω να αισθάνομαι.

Μήπως κοιτάξω στον καθρέφτη

και έχω ξεμάθει να μιλάω.

Πόσο πιθανό είναι λοιπόν

να θες το φόβο μου να πάρεις;

Το πιστεύω όμως, θα με ψάξεις

για τον καιρό που δε σε έζησα.

Περιέργεια η μητέρα κάθε πάθησης

όλοι νοσήσαμε απ’ αυτή.

Σε πόρτες όμως μην κοιτάξεις

ούτε και στους δρόμους.

Στο μπλε μονάχα.

Εκεί να με ζητήσεις.

Κι αν ποτέ σε ρωτήσουν για ‘μένα

ένα θέλω να τους πεις.

Πως γνώρισες κάποτε

τον πιο μπλε μου εαυτό

κι από τότε έμαθες

όλα εκεί να τα γυρεύεις.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

Latest Posts By gogogiannadaki

Category

Uncategorized