May 25, 2014

Μικραίνω

Είναι μέρες σαν κι αυτή

που μικρότερη ξυπνάω.

Λες και με λιγόστεψαν οι σκέψεις.

Σαν να με τρόμαξαν τα όνειρα.

Κι αυτός ο κόμπος στο στομάχι

που δε μ’ αφήνει ν’ αναπνεύσω.

Χρόνια πίσω με γυρνάει

όταν μικρή χανόμουνα στις κούνιες.

Κι οι άνθρωποι γύρω μου

φαντάζουν τώρα πιο μεγάλοι.

Φοβάμαι πως θα μ’ ακουμπήσουν

και θα σωριαστώ στο πάτωμα.

Πάνω μου θα περπατάνε

χωρίς να μπορώ να αντιδράσω.

Είναι μέρες σαν κι αυτή

που μικρότερη ξυπνάω.

Γιατί όσο κι αν με μεγάλωσαν οι έρωτες

τόσο χώρια τους μικραίνω.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Latest Posts By gogogiannadaki

Category

Uncategorized