Πρόδωσέ με.

Έστω λίγο,

ελάχιστα.

Πες: «θα φύγω».

Και παράλληλα

δώσε μου τα πάντα.

Έλα ν’ ανταλλάξουμε

μικρές αθώες απληστίες.

Γράψε πάνω μου

«είσαι δική μου».

Κι άσε με μετά

να ξεσκίζω το δέρμα μου

στη θέα του καινούριου.

Αφού το ξέρεις

πως στο τέλος

σε ‘σένα θα επιστρέψω.

Σαν σκύλα πιστή

που έχασε το δρόμο της

όταν αποσπάστηκε

από μία πεταλούδα.

Κι ύστερα φίλα με

μ’ όλο το πάθος που δε γέννησες

σα να ‘ναι η τελευταία φορά

που μ’ ακουμπάς στα χείλη.

Πες μετά: «ας παίξουμε».

Να νιώσω το θρόνο μου

συθέμελα να τρέμει

και να ψάξω νέα θέση ασφαλή

να τον τοποθετήσω.

Δεν είναι ζήτημα καταστροφής.

Δεν με τρων τα ρούχα μου.

Ο έρωτας εκ προοιμίου ήταν

περιρρέουσα απληστία ανθρωποφάγος.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

Latest Posts By gogogiannadaki

Category

Uncategorized